Ekziston ende një paragjykim i çuditshëm që shfaqet herë pas here: kur një vajzë apo grua mëson përmendësh tërë Kur’anin, dikush pyet: “Mirë, por çfarë do të bëjë ajo me jetën e saj?”
Përgjigjja është e thjeshtë: mund të bëjë gjithçka që bën edhe një grua tjetër e arsimuar dhe e përkushtuar.
Një shembull i bukur vjen nga Banja Luka, ku një hafize ka arritur të ndërthurë studimet në fushën e gjenetikës me mësimin përmendësh të Kur’anit.
Dhe kjo është një pikë që ia vlen të theksohet: Hifzi nuk është profesion. Është një amanet.
Të jesh hafize nuk do të thotë të heqësh dorë nga universiteti, shkenca, profesioni apo karriera. Përkundrazi, një hafize mund të jetë mjeke, profesoreshë, inxhiniere, shkencëtare, juriste, arkitekte, ekonomiste apo specialiste në çdo fushë tjetër.
Ajo mund ta mbajë Kur’anin në zemër dhe njëkohësisht të mbajë një libër shkencor në dorë.
Prandaj, ndoshta pyetja nuk duhet të jetë: “Çfarë do të bëjë një hafize?”
Por: “Çfarë mund të arrijë një hafize kur dijes së saj fetare i bashkëngjit edhe arsimin, profesionin dhe përkushtimin?”
Një shoqëri që e sheh hafizen vetëm si dikë që ka mësuar një tekst përmendësh, nuk e ka kuptuar thellësinë e asaj që përfaqëson hifzi.
Kur’ani nuk duhet të jetë pengesë për dijen. Ai duhet të jetë burim i saj.
Dhe një hafize mund të jetë pikërisht ajo që shumë njerëz nuk e presin: një grua e ditur, profesioniste dhe e suksesshme, që krahas profesionit të saj e mban edhe Librin e Allahut në zemër.
Shqip