Ekzistojnë ngjarje në historinë e një shteti që nuk maten me kohë, por me dhimbjen që lënë pas. Tragjedia në Koçan është një nga ato ngjarje. Ajo ishte tragjedi e një qyteti, por edhe tragjedi që tronditi gjithë shtetin tonë dhe që përgjithmonë do të mbetet e gdhendur në kujtesën kolektive të shoqërisë sonë, tha kryeministri Hristijan Mickoski në fjalimin hyrës në “Konferencën Ndërkombëtare për aspektet institucionale dhe klinike dhe zgjidhjet pas zjarrit në Koçan”, që po mbahet sot në Shkup.
“Sot jemi mbledhur këtu me ndjenjë respekti të thellë, por edhe me një ndjenjë të fortë empatie. Respekt për ata që humbën jetën. Respekt për familjet që mbajnë dhimbjen e humbjes. Respekt për të lënduarit që tashmë një vit po zhvillojnë një betejë të heshtur dhe të guximshme për shërim. Por në të njëjtën kohë sot jemi mbledhur edhe me ndjenjë përgjegjësie. Përgjegjësi për të kujtuar. Përgjegjësi për të mësuar. Dhe përgjegjësi për të krijuar sisteme që do të jenë më të forta se lëshimet që çojnë në tragjedi. Kjo konferencë është një përpjekje që tragjedia të shndërrohet në dije, përvoja në mësim dhe mësimi në zgjidhje konkrete”, theksoi Mickoski.
Kryeministri nënvizoi se një vit pas tragjedisë në Koçan, detyra e shoqërisë është të kujtojë dhe të tregojë se institucionet janë të afta të mësojnë nga tragjeditë dhe të ndërtojnë një sistem më të fortë, më të sigurt dhe më njerëzor.
“Tragjedia në Koçan la një plagë të thellë në shoqërinë tonë. Brenda një nate u ndërprenë jetë, u ndryshuan fate dhe u hap një dhimbje që do të mbetet gjatë në kujtesën e shtetit tonë”, tha Mickoski.
Ai theksoi se dita e aksidentit ishte jo vetëm dita më e vështirë e tij si kryeministër, por edhe dita më e rëndë në jetën e tij.
“Kjo fatkeqësi e madhe ndodhi vetëm 8 muaj pasi unë u bëra kryeministër. Vetëm 8 muaj nga drejtimi im i shtetit ndodhi të paguhej çmimi për një sistem të shkatërruar që ishte rrënuar me dekada. Dita e aksidentit nuk ishte vetëm dita ime më e vështirë si kryeministër, por dita më e vështirë në jetën time si njeri. Kush është fajtor për gjithë këtë? Edhe unë e shtroj këtë pyetje dhe për këtë duhet të japin përgjigje jo ndonjë gjykatë e improvizuar apo opinioni publik, por prokuroria dhe gjykatat. Por njëkohësisht duhet të flasim edhe për fajin në krijimin e atij sistemi që dështoi, ku për dekada është krijuar ajo plagë që në fund goditi më të dashurit tanë”, tha kryeministri.
Mickoski theksoi gjithashtu se në të njëjtën kohë tragjedia la edhe një gjurmë tjetër – gjurmën e solidaritetit – dhe se heronjtë nuk do të harrohen kurrë.
“Heroizmi sot nuk është vetëm në pushkë dhe shpatë, nuk është në muskuj dhe forcë, por në aktivizëm dhe në dorën e shtrirë për ndihmë. Koçani tregoi se ka njerëz që janë heronjtë e heshtur të vendit tonë. Ata janë infermierët dhe mjekët që punuan pa pushim, shërbimet e urgjencës dhe stafi teknik. Në momentet më të vështira qytetarët treguan se shoqëria ka forcë të bashkohet. Qendrat e dhurimit të gjakut u mbushën me njerëz që erdhën për të ndihmuar. Vullnetarët u paraqitën për mbështetjen e familjeve. Organizatat humanitare u mobilizuan. Mjekët dhe ekipet mjekësore punuan pa ndërprerje me përkushtim dhe profesionalizëm të madh. Dua t’ju përgëzoj nga zemra ju dhe secilin që ishte i përfshirë në këtë operacion, brenda dhe jashtë vendit. Nuk do të harroheni kurrë”, tha Mickoski.
Maqedonia e Veriut sot shënon një vit nga tragjedia më e madhe që ndodhi në Koçan. Zjarri në të cilin humbën jetën 63 të rinj dhe të mitur, ndërsa 193 persona u plagosën, ndodhi më 16 mars në klubin e natës “Puls”. Një vit pas tragjedisë, procesi gjyqësor është në zhvillim dhe në të janë të akuzuar 35 persona.
Shqip