“Nga Dibra në Botë” është një libër autor i të cilit është intelektuali dhe veprimtari i njohur dibran që me dekada jeton në Shtetet e Bashkauara të Amerikës, Shpend Koleci.
Në këtë libër, Koleci me shumë emocione dhe mjeshtëri krijuese sjell kujtime nga të gjitha ciklet jetësore, duke filluar nga fëmijëria e hershme e deri te emigrimi në SHBA.
Libri përmban fotografi të shumta familjare, që janë mjaft të hershme dhe në këtë kuptim paraqesin një thesar të vërtetë. Veçanërisht interesant është ilustrimi i ballinës së librit që paraqet Dibrën e vjetër që e ndan një lum nga Nju Jorku, shkruan Lideri.mk.
Brenda rreshtave të këtij libri, autori Shpend Koleci sjell storjen edhe për babain e tij, një ushtarak i shkolluar në Torino të Italisë, i cili ka shërbyer si ushtarak në ushtrinë e Mbretit Zog./Lideri.mk
Në vazhdim ju sjellim përmbajtjen e librit:
PARATHËNIE
Ky libër është historia e jetës sime. Një rrugëtim nga Dibra ime e dashur deri në shumë vende të botës.
Është historia e dhimbjeve dhe sakrificave, por edhe e shpresës dhe dashurisë që kurrë nuk u shua.
Në këtë libër do të gjeni historinë e babait tim, një njeri me një jetë të jashtëzakonshme, sakrificat e familjes sonë, emigrimin, ndërtimin e një jete të re në vende të huaja dhe dashurinë e pakushtëzuar ndaj familjes.
Ky libër është një dëshmi për fëmijët e mi, nipërit dhe mbesat, për rrënjët dhe historinë e tyre, dhe mbi të gjitha, një mesazh.
Pas çdo dhimbjeje, gjithmonë lind shpresa.
KAPITULLI 1 – LINDJA DHE FËMIJËRIA
Unë linda më 30 gusht në Dibër të Maqedonisë, nga babai Sefedin dhe nëna Fatime. Isha fëmija i dytë në familje, pas motrës Lushe dhe para motrës së ndjerë Lilijana.
Fëmijëria ime ishte e thjeshtë, por e mbushur me dashuri, mësime dhe vlera. Babai, një njeri i fortë dhe i drejtë, më mësoi se arsimi dhe ndershmëria janë thesaret më të mëdha që mund të ketë njeriu.
KAPITULLI 2 – BABAI IM, HEROI IM DHE NENA BUJARE
Babai im, i lindur në fshatin Solokiq (ose Sollokiç, siç shfaqet shpesh në dokumente), një vendbanim shqiptar në komunën e Dibrës së Madhe (tani në Maqedoninë e Veriut), nga prindërit Liman dhe Lushe, ishte një njeri me një jetë plot kthesa dramatike, por gjithmonë i drejtë dhe me shpresë të pathyeshme.
Ai pati fatin të studiojë në Akademinë Ushtarake në Torino të Italisë, një nga qendrat më prestigjioze ushtarake të kohës, ku u formua si oficer profesionist. Pas kthimit, shërbeu si oficer besnik i Mbretit Zog, në ato vite kur Shqipëria po ndërtonte ushtrinë e vet kombëtare mes sfidave të mëdha gjeopolitike.
Me ardhjen e Luftës së Dytë Botërore, babai im zgjodhi rrugën e partizanëve, duke iu bashkuar luftës antifashiste për lirinë e atdheut. Pas çlirimit, në vend që të ndiqte karrierën ushtarake apo poste të larta, ai zgjodhi rrugën e arsimit – një zgjedhje që tregon qartë karakterin e tij.
Ai u bë mësues dhe hapi shkollën e parë shqipe në Solokiq, duke sjellë dritën e diturisë në një fshat fushor ku mësimi në gjuhën amtare ishte ende ëndërr për shumë breza. Ky akt i thjeshtë, por i guximshëm, ndryshoi jetën e dhjetëra fëmijëve dhe familjeve, duke mbjellë farën e identitetit kombëtar në një kohë kur regjimet e reja kishin prioritete të tjera.
Por historia e tij nuk ishte pa dhimbje të mëdha. Nga martesa e parë ai pati tre fëmijë, të cilët mbetën pas kufirit kur jeta e ktheu drejt një rruge tjetër. Në vitin 1951, për t’i shpëtuar pushkatimit nga regjimi komunist – si shumë intelektualë e ish-oficerë të kohës së Zogut – ai u detyrua të ikte nga Shqipëria. Arriti në Maqedoni, por atje e priti një fat tjetër i rëndë: dy vite burg, vuajtje që e shënuan thellë, por nuk e thyen.
Babai im vuante shpesh për fëmijët e humbur, për atë pjesë të jetës që mbeti pas kufirit, për ditët kur nuk mund t’i përqafonte apo t’u thoshte fjalët që çdo baba dëshiron t’u thotë bijve. Megjithatë, kurrë nuk e humbi besimin. Ai besonte fort se jeta e mirë ndërtohet me punë, nder dhe dije. Për të, arsimi nuk ishte thjesht një punë – ishte rruga e vetme e shpëtimit, drita që mund të ndryshonte fatin e njerëzve edhe në errësirën më të madhe.
Ai mbetet për mua simbol i qëndresës, i dashurisë së pathyeshme ndaj fëmijëve dhe i bindjes se, pavarësisht sa herë të të rrahë jeta, njeriu duhet të ngrihet e të vazhdojë – për të ardhmen, për gjuhën, për identitetin dhe për shpresën.
Të dua, baba. Dhe faleminderit që na more shembull se si të durosh, të dashurosh e të besosh, edhe kur gjithçka duket e humbur.
Nënë FATIME ( Lute)– një grua që mbante në shpinë dashurinë dhe përgjegjësinë e një familjeje të tërë.
Fatime ishte motra e katër vëllezërve: Shabanit, Qeramit, Haxhiut dhe Arifit. Vajza e Nuredinit dhe Lazes, ajo lindi dhe u rrit mes një shtëpie plot zëra burrash, por shpirti i saj mbeti gjithmonë i butë, i ngrohtë dhe bujar – siç dinin vetëm gratë e asaj kohe të jenë.
Që në fëmijëri, Fatime mësoi të ndante, të jepte pa pritur të marrë, të qetësonte me një buzëqeshje dhe të mbante barrë pa u ankuar. Bujaria e saj nuk ishte vetëm ushqim në tryezë apo fjalë të ëmbla – ishte koha, zemra dhe forca që ajo dha pa hesap.
Në moshën 45-vjeçare, jeta i vuri provën më të rëndë: mbeti e vetme si nënë për tre fëmijët e saj. Atëherë, ajo nuk u thye. Ajo mori frenat në duart e veta – jo me arrogancë, por me atë vendosmëri të heshtur që kanë gratë kur dinë se askush tjetër nuk do ta bëjë punën më mirë se ato.
U bë nëna, babai, strehën dhe shpatullën ku të tjerët mbështeteshin. Punoi ditë e net, qepi ëndrrat e fëmijëve të saj me dorë të palodhur, i mësoi të ecnin me kokë lart edhe kur toka dukej se u haphej poshtë këmbëve. Tre fëmijët e saj u rritën duke e ditur që, pavarësisht stuhive, Nënë Fatime ishte shkëmbi që nuk lëvizte.
Ajo nuk fliste shumë për sakrificat e veta – ato dukeshin në duart e ashpra, në sytë që kishin parë shumë, në buzëqeshjen që nuk mungonte kurrë përpara të tjerëve. Bujaria e saj vazhdonte të jepte, edhe kur vetë kishte pak: një copë bukë për fqinjin, një fjalë ngushëllimi për të pikëlluarin, një lutje shtesë për të gjithë.
Nënë Fatime mbetet shembull i gruas shqiptare që nuk pyet “pse unë?”, por thjesht thotë “le ta bëj unë”. Një nënë që nuk jetoi vetëm për vete, por për të gjithë ata që e donin dhe që ajo i donte më shumë se çdo gjë tjetër në botë.
Qoftë kujtimi i saj i përhershëm, si drita e zjarrit që ajo mbante ndezur në vatër – i ngrohtë, i qëndrueshëm dhe që nuk shuhet kurrë.
KAPITULLI 3 – VUATJET DHE SAKRIFICAT
Pas burgut, babai u martua me nënën time, Fatime. Jeta nuk ishte e lehtë. Vuajtjet ndikuan në shëndetin e tij dhe ai pësoi paralizë.
Por babai nuk u dorëzua kurrë. Ai më mësoi se forca e një njeriu nuk matet me trupin, por me zemrën dhe shpirtin e tij.
KAPITULLI 4 – STUDIMET DHE RINIA
Në shkollë isha nxënës i shkëlqyer.
Pas mesmeve, u regjistrova në Fakultetin Filozofik, në degën Filozofi-Sociologji, ku diplomova në vitin 1982.
Pas studimeve punova si pedagog social në Qendrën Sociale të Dibrës, duke ndihmuar shumë familje dhe duke kuptuar rëndësinë e bashkëpunimit dhe ndihmës ndaj të tjerëve.
KAPITULLI 5- FUTBOLLI PJESE E PASIONIT TIM
Që në rininë time të hershme, një nga pasionet më të mëdha që kisha ishte futbolli. Për mua, futbolli nuk ishte vetëm një lojë, por edhe një mënyrë për të ndërtuar karakterin, për të mësuar disiplinën dhe për të ndarë gëzime me shokët e skuadrës.
Hapat e parë në futboll i bëra me ekipin Kufitari, ku fillova të zhvillohem si lojtar dhe të kuptoj rëndësinë e punës në ekip. Ishin vite të bukura të rinisë, plot energji dhe ëndrra për të ecur përpara në sport.
Më vonë vazhdova të luaja për ekipin Betoni, ku fitova më shumë përvojë dhe u bëra një lojtar më i pjekur në fushë. Çdo ndeshje ishte një sfidë dhe një mundësi për të treguar dashurinë time për këtë sport.
Kulmi i karrierës sime sportive erdhi kur u bëra pjesë e klubit të qytetit, Klubit Futbollistik Korabi i Dibrës, me të cilin pata nderin të luaja në Ligën e Dytë të Maqedonisë. Të veshja fanellën e Korabit ishte një ndjenjë e veçantë, sepse përfaqësoja qytetin tim dhe tifozët që gjithmonë na mbështesnin me zemër.
Një nga kujtimet më të bukura dhe më të paharrueshme të jetës sime sportive është ndeshja historike e vitit 1991 midis Korabit të Dibrës dhe Korabit të Peshkopisë.
Kjo nuk ishte vetëm një ndeshje futbolli. Ishte një ndeshje vëllazërie, një moment i veçantë që bashkoi shqiptarët nga të dy anët e kufirit pas shumë viteve ndarje.
Në stadium mbizotëronte një atmosferë e jashtëzakonshme. Shumë njerëz kishin ardhur nga larg për të parë këtë ndeshje historike. Disa prej tyre kishin marrë edhe bukë me vete, si në një festë të madhe popullore, për të kaluar gjithë ditën duke ndjekur këtë takim të veçantë.
Kur filloi ndeshja, emocionet ishin aq të mëdha sa lotët nuk munguan. Lot kishte si në fushë, ashtu edhe në tribunat e stadiumit. Ishte një moment që tregonte se futbolli mund të jetë më shumë se sport – mund të jetë simbol i bashkimit dhe i vëllazërisë.
Ndeshja përfundoi me rezultatin 1 : 1, por rezultati nuk ishte gjëja më e rëndësishme atë ditë.
Për mua, një moment i paharrueshëm ishte kur shënova golin e parë të asaj ndeshjeje historike. Kur topi përfundoi në rrjetë, stadiumi shpërtheu në brohoritje dhe emocione.
Ajo ndeshje filloi me lot emocionesh dhe përfundoi përsëri me lot gëzimi, si nga lojtarët ashtu edhe nga publiku.
Edhe sot, kur e kujtoj atë ditë, ndjej të njëjtin emocion dhe krenari. Ishte një moment që tregoi se sporti ka fuqinë të bashkojë njerëzit dhe të krijojë kujtime që zgjasin gjithë jetën.
KAPITULLI 6 – EMIGRIMI NË SUEDI
Në vitin 1992, për shkak të rrethanave, u detyrova të largohem nga Dibra dhe të emigroj në Suedi.
Atje punova si mësues i gjuhës shqipe për fëmijët e emigrantëve, së bashku me profesor Ibrahim Egriu hapëm rreth 80 shkolla të mësimit plotësues të gjuhës shqipe.
Kjo ishte një periudhë e vështirë, por edhe e mrekullueshme, sepse kuptova se dashuria dhe punë e palodhur mund të ruajnë identitetin dhe gjuhën tonë.
KAPITULLI 7- RIBASHKIMI FAMILJAR
Pas rënies së komunizmit në Shqipëri në vitin 1990, u takuam me vëllezërit dhe motrat nga martesa e parë e babait.
Ky takim ishte shumë emocional. Ata kishin kaluar vite të vështira në internime dhe burgime, dhe bashkimi i familjes ishte një moment magjik dhe i paharrueshëm.
KAPITULLI 8 – AMERIKA DHE FAMILJA
Në vitin 1996, së bashku me gruan time Ferdeze, fëmijët Sefedin, Zgjim dhe Drilona, u larguam drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës, në kërkim të një jete më të mirë për familjen tonë. Me Ferdezen ishim njohur në Prishtinë, ku u dashuruam dhe u martuam të rinj, plot shpresë dhe ëndrra. Ajo ishte jo vetëm bashkëshortja ime, por edhe shoku im më i ngushtë, mbështetja ime e pathyeshme në çdo hap të jetës. Familja jonë – Ferdeze, fëmijët dhe unë – u bë forca dhe strehimi ynë më i madh, qoftë në ditët e vështira të fillimit në një vend të huaj, qoftë në momentet e gëzimit që ndanim bashkë.
Në Amerikë nuk qëndrova kot. Shpejt u angazhova me zemër të plotë në komunitetin tonë shqiptar. Bashkë me shumë bashkëatdhetarë, isha pjesë e formimit dhe zhvillimit të Shoqatës Atdhetare Dibra (Dibra Community Organization), organizatës që u themelua pikërisht në ato vite për të ruajtur identitetin, kulturën dhe lidhjet me trojet tona amtare, për të ndihmuar njëri-tjetrin dhe për të mbajtur gjallë shpirtin dibran e shqiptar në tokën e huaj.
Në të njëjtën kohë, si arbitër në Ligën Futbollistike Shqiptaro-Amerikane, pata mundësinë të kontribuoj në një mënyrë tjetër – duke sjellë pak argëtim, sport dhe bashkim mes nesh në fushë. Por ndihma më e madhe që munda t’u jap bashkëatdhetarëve tanë ishte punësimi: pata fatin dhe nderin t’u gjej punë më shumë se 100 shqiptarëve të sapoardhur në SHBA. Për ta kjo ishte një ndihmë vendimtare – shpesh herë ajo që u hapi rrugën për një jetë më të sigurt, më dinjitoze, për të ngritur familje dhe për të ndërtuar të ardhmen këtu. Të shihja ata duke filluar nga pak, duke u integruar dhe duke krijuar jetë të reja, më mbush me krenari të thellë edhe sot e kësaj dite.
KAPITULLI 9 – HUMBJA MË E MADHE
Pas disa vitesh, morëm lajmin e rëndë se Ferdeze kishte kancer. Ajo luftoi me sëmundjen me një forcë dhe dinjitet të jashtëzakonshëm për katër vite të tëra, por në fund humbi betejën. Ndërroi jetë në moshën 45-vjeçare, duke na lënë një zbrazëti që ende nuk e gjejmë fjalët ta përshkruajmë siç duhet.
Vetëm dy muaj më parë kishim përjetuar një humbje tjetër të madhe: nëna ime Fatime, pas një jete plot sakrifica dhe dashuri për ne të gjithë, u largua nga kjo botë. Dy goditje kaq të forta, kaq afër njëra-tjetrës, e bënë dhimbjen pothuajse të padurueshme.
Këto plagë nuk shërohen kurrë plotësisht. Koha i zbut paksa, por kurrë nuk i fshin. Ato mbeten aty, si kujtesë e atyre që na mungojnë çdo ditë. Megjithatë, mes pikëllimit, ne mbajmë gjallë forcën e familjes sonë, lidhjen që na bashkon dhe kujtimet e bukura që ato na lanë: qeshurat e Ferdezes kur na tregonte ndonjë histori qesharake, dora e ngrohtë e nënës Fatime që na qetësonte kur ishim të mëdhenj e të vegjël njësoj, bisedat e gjata në darkë, këshillat e urta dhe dashuria pa fund.
Ato nuk janë më fizikisht midis nesh, por jetojnë në çdo gjë të mirë që bëjmë, në çdo moment që ndajmë me njëri-tjetrin dhe në mënyrën se si përpiqemi t’i bëjmë krenarë. Dhe kjo, ndoshta, është mënyra e vetme që dimë t’i nderojmë siç duhet.
KAPITULLI 10 – HUMBJE TË TJERA
Motra ime Liljana – nëna e Uliksit, Besfortit dhe Enisit
Motra ime Liljana ishte shtylla e ngrohtë e familjes: buzëqeshje që ndriçonte, fjalë që qetësonin, forcë e heshtur që nuk mburrjej kurrë.
Ajo rriti tre djem të mrekullueshëm:
Uliksin – aventurier e kurioz,
Besfortin – i qetë, mendimtar me zemër të madhe,
Enisin – më i vogli, me buzëqeshje që shkrihet çdo dhomë.
Jetonte plotësisht për ta: mëngjese të përgatitura me kujdes, net pranë tyre, biseda për ëndrrat e tyre, qeshura që mbushnin shtëpinë.
Pastaj erdhi diagnoza e rëndë: tumor në kokë.
Për gjashtë muaj luftoi me forcë të madhe – trajtime, net pa gjumë, dhimbje që i fshehu sa më shumë mundi. Edhe atëherë pyeste për fëmijët, qeshte pak, u thoshte “do të kalojë”.
Pas gjashtë muajsh, Liljana ndërroi jetë.
Na la një boshllëk të madh, por edhe një mësim të çmuar: jeta është e shkurtër dhe e çmuar.
Çdo moment me të dashurit – një përqafim, një thirrje, një ditë e zakonshme – meriton të jetohet plotësisht.
Sot Uliksi, Besforti dhe Enisi mbajnë trashëgiminë e saj: qeshjen, durimin, dashurinë e saj të madhe.
Në ta shohim Liljanën – dhe ne vazhdojmë të jetojmë siç do të donte ajo: me zemër të hapur, duke shijuar çdo ditë.
KAPITULLI 11- MBETEM VETEM UNE DHE MOTRA LUSHE
Lushja ime – motra e madhe me zemër të artë
Lushja, motra ime e madhe, ka qenë gjithmonë ajo që mbante ngrohtësinë e familjes, qoftë në fshat, qoftë larg, në Suedi ku u shpërngul me bashkëshortin Sinan. Sinani ndërroi jetë shumë herët, duke e lënë Lushen të vazhdojë rrugën si nënë e vetme, por ajo kurrë nuk u ankua, kurrë nuk e la dhimbjen të shihej nga të tjerët.
Ajo ka dy fëmijë të mrekullueshëm: djalin Juliano dhe vajzën Arta. Të dy janë si nëna e tyre – me zemër të madhe, të sjellshëm, të qeshur, gjithmonë gati të ndihmojnë. Juliano ka atë qetësi dhe mirësi që Lushja ua ka mbjellë që të vegjël; Arta ka buzëqeshjen e saj të ndritshme dhe shpirtin bujar që nuk kursen asgjë për të tjerët. Kur i sheh bashkë, duket sikur Lushja është shumëzuar në dy kopje të reja, më të rinj e plot jetë.
Lushja është njeri që nuk e lë askënd pa ngrënë. Kush hyn në shtëpinë e saj, del me bark plot dhe zemër më të lehtë. Ushqimet i bën pa u pyetur, pa u diktuar – thjesht shfaqen: byrek i freskët, supë e nxehtë, ëmbëlsira që mbushin ajrin me aromë. Ajo gatuan sikur çdo mysafir të jetë i dashur i familjes, dhe për të kështu është.
Edhe pas humbjes së Sinanit, edhe me ditët e vështira si nënë e vetme në një vend të huaj, Lushja mbetet gjithmonë alegro. Qesh me zë të lartë, tregon shaka, këndon kur punon, përqafon fort. Nëse ka merak apo lodhje, i mban brenda; jashtë jep vetëm dritë, ngrohtësi dhe buzëqeshje.
Për mua, Lushja është shembulli i asaj se si mund të jesh i fortë pa u bërë i ftohtë, i lumtur pa u bërë i pamëshirshëm. Ajo më ka mësuar se bujaria e vërtetë nuk matet me sasi, por me zemër – dhe zemra e saj është pa fund.
Motra ime e madhe, faleminderit që je si dielli ynë familjare – gjithmonë aty, gjithmonë e ngrohtë, gjithmonë me tryezën e hapur dhe krahët e hapur. Të duam shumë, ti dhe dy kopjet e tua të bukura: Juliano dhe Arta.
KAPITULLI 12 – KRENARIA IME
Fëmijët e mi – Sefedini, Zgjimi dhe Drilona – kanë qenë gjithmonë shembullorë që nga fëmijëria. Edhe pas humbjes së madhe të nënës së tyre të dashur Ferdez, ata nuk u thyen kurrë. Vazhduan me kokën lart, me punë të palodhur dhe me vlera të forta që na kanë bërë krenarë çdo ditë.
• Sefedini – djali im i madh, i përgjegjshëm, punëtor dhe baba i mrekullueshëm. Ai ka ndërtuar një jetë të qëndrueshme dhe është shembull për të gjithë.
• Zgjimi – djali im i dytë, i zgjuar, i dashur dhe gjithmonë i gatshëm të ndihmojë familjen. Ka qenë dhe mbetet një mbështetje e madhe për ne të gjithë.
• Drilona – vajza ime e dashur, e cila ka mbaruar me sukses të shkëlqyer studimet (Master në Business Administration nga Montclair State University në 2023) dhe sot është në një punë shumë të mirë dhe të respektuar. Ajo është e zgjuar, e fortë dhe plot dashuri për familjen.
Të tre kanë qenë fëmijë shembullorë – të ndershëm, të përkushtuar në shkollë dhe në jetë, dhe sot janë njerëz të suksesshëm që vazhdojnë të na mbushin me krenari çdo ditë.
Nipërit dhe mbesat e mi – ata janë jeta ime, gëzimi im më i madh dhe dashuria ime më e thellë. I dua pafundësisht, me çdo grimcë të zemrës sime.
• Nga Sefedini: Armendi, Nazimi dhe Ferdezi – tre engjëjt e mi të vegjël që më bëjnë të qesh çdo ditë. Armendi dhe Nazimi janë djem të zgjuar, të guximshëm dhe plot energji, ndërsa Ferdezi – mbesa ime e dashur – është një princeshë e vogël plot buzëqeshje dhe dashuri.
• Nga Zgjimi: Aideni dhe Bella – dy fëmijët e mi të mrekullueshëm që më mbushin zemrën plot. Aideni është djali im i vogël plot jetë dhe sport, ndërsa Bella – mbesa ime e ëmbël – është drita që ndriçon çdo moment.
Çdo lojë me ta, çdo përqafim, çdo sukses i vogël në fushë, në shkollë apo në shtëpi – është lumturia ime më e madhe. Të shoh duke u rritur të shëndetshëm, të lumtur dhe të dashur – është ndjesia më e bukur që mund të ketë një gjysh.
Familja jonë ka kaluar sfida të mëdha, por dashuria jonë është më e fortë se çdo gjë. Ne jemi bashkë, krenarë për rrënjët tona, për punën tonë dhe për momentet e bukura që ndajmë – nga festat familjare, dasmat, udhëtimet, deri te darkat e ngrohta dhe lojërat me nipërit e mbesat.
Faleminderit Zotit për çdo ditë që na bashkon, për shëndetin dhe për këta fëmijë e nipër/mbesa që më japin arsye të jetoj plot gëzim
• SEFEDINI u martua me Fatimen dhe kanë tre fëmijë: Armend, Nazim dhe Ferdez.
• ZGJIMI u martua me Tiranën dhe kanë një djalë dhe një vajzë: Ajden dhe Bella.
• Vajza ime DRILONA është beqare.
Ata janë krenaria dhe gëzimi më i madh i jetës sime.
KAPITULLI 12- NJE FILLIM I RI
Në vitin 2023 njoha Valbonën, një grua të jashtëzakonshme: e fortë, punëtore, e ndershme dhe me një zemër të madhe që prek çdo njeri që e njeh. Ajo kishte dy fëmijë të mrekullueshëm, Jonin dhe Dionin – djem të dashur, plot respekt dhe me një karakter të rrallë. Edhe pse janë rritur vetëm me nënën e tyre Valbonen, pa prezencën e babait natyral, ata kanë arritur të bëhen punëtorë të palodhshëm, të dashur me familjen dhe me të gjithë rreth tyre, plot respekt dhe mirënjohje për çdo gjë që kanë. Kjo tregon forcën e madhe të Valbones si nënë: me dashuri të pafund, shembull personal dhe sakrifica të heshtura, ajo i ka edukuar dhe i ka mbajtur drejt në rrugën e vlerave të forta familjare. Jon dhe Dion nuk janë vetëm fëmijë të mirë – ata janë dëshmi e gjallë se si me vullnet, përkushtim dhe edukim të drejtë mund të kapërcehen çdo vështirësi. Jam krenar për ta dhe për Valbonen që i ka rritur kaq bukur, duke i bërë pjesë të pandashme të jetës sime.
Shpejt pas takimit tonë të parë, ndjeva një lidhje të veçantë, një respekt të thellë dhe një dashuri që rritej çdo ditë. Valbona më tregoi se dashuria e vërtetë nuk është vetëm ndjesi e bukur, por edhe mbështetje e pathyeshme, përkujdesje e përditshme dhe besim i pakushtëzuar. Me të ndjeva përsëri atë gëzim të pastër dhe të thellë që vetëm zemra e di ta kuptojë – një paqe që mendja nuk e shpjegon dot.
Vendosëm të martohemi dhe të ndërtojmë një kapitull të ri në jetën tonë. Ky kapitull nuk është vetëm për ne dy, por edhe për familjet tona të bashkuara, për fëmijët tanë, për nipërit që do të rriten mes dashurie, respektit dhe vlerave të forta familjare. Tani jetojmë bashkë si një familje e plotë, ku çdo ditë është një mundësi për të krijuar kujtime të bukura, për të qeshur bashkë, për të ndarë ëndrrat dhe për të mbështetur njëri-tjetrin.
Jam më i lumtur se kurrë. Çdo moment pranë Valbones është një dhuratë e re e jetës: një buzëqeshje që më ngroh, një bisedë e gjatë që më qetëson, një përqafim që më bën të ndihem i plotë. Ajo më ka dhënë paqe, gëzim dhe besim të ri se jeta mund të fillojë përsëri, edhe pas humbjeve dhe sfidave më të mëdha që kam përjetuar.
Në zemrën time ekziston një falënderim i pafund: për Valbonën, për dashurinë e saj të madhe, për përkujdesjen e përditshme, për forcën që më jep çdo ditë dhe për çdo moment që ndajmë së bashku. Falënderim i veçantë edhe për Jonin dhe Dionin, që më kanë pritur me zemër të hapur dhe që tani i dua si bijtë e mi. Tani, më shumë se kurrë, e di se jeta ka dhimbjet e saj, por dashuria e vërtetë është gjithmonë më e fuqishme, më e qëndrueshme dhe më e bukur.
EPILOGU
Kur shikoj pas, shoh një rrugëtim nga Dibra në botë, plot dhimbje, sakrifica, por edhe momente të paharrueshme dhe të bukura.
Jeta më ka mësuar se pavarësisht humbjeve, pas çdo dhimbjeje lind shpresa.
Sot jam mirënjohës për familjen, fëmijët, nipërit dhe mbesat e mia, dhe për mundësinë për të ndërtuar gjithmonë një jetë të re, me dashuri dhe besim.
Fundi
© Shpend Koleci, 2026
Shqip