Ejup Berisha
Ka plagë që koha nuk i shëron kurrë. Ka dhimbje që nuk zbehen me kalimin e viteve dhe ka humbje që mbeten përgjithmonë në shpirtin e njeriut.
Për mua, Ohri nuk është më vetëm qyteti i bukur buzë liqenit. Që nga tragjedia e 20 nëntorit 1993, ai është bërë qyteti i kujtimeve të dhimbshme, i lotëve, i pikëllimit dhe i një plage që nuk është mbyllur as sot.
Atje, në atë fatkeqësi ajrore, humba njeriun më të shtrenjtë të jetës sime, babanë tim të dashur, Isufin, së bashku me 115 udhëtarë të tjerë të avionit Jak-42D.
Babë i dashur, kanë kaluar kaq shumë vite, por malli për ty nuk është zvogëluar asnjë ditë. Mungesa jote është e pranishme në çdo kujtim, në çdo gëzim dhe në çdo çast të jetës sime. Ende e kam të vështirë ta pranoj se ike nga kjo botë në mënyrë kaq tragjike dhe të dhunshme.
Por, përveç dhimbjes së humbjes, më rëndon edhe një barrë tjetër, pamundësia për ta zbardhur të vërtetën e asaj tragjedie.
Edhe pas gjithë këtyre viteve, vazhdoj të pyes veten: Pse nuk ishte e ndriçuar pista e aeroportit të Ohrit? Pse përgjegjësi i kullës së kontrollit nuk ishte në vendin e punës në momentet vendimtare? Pse personi që e zëvendësonte nuk arriti të komunikonte në mënyrë efektive në gjuhën angleze me ekuipazhin e avionit? Dhe, mbi të gjitha, pse përgjegjësia për këtë tragjedi u përqendrua te pilotët, pa u shteruar të gjitha pyetjet dhe dyshimet që lidhen me funksionimin e shërbimeve të kontrollit ajror dhe sigurinë e aeroportit?
Këto nuk janë thjesht pyetje të një biri që ka humbur babanë. Janë pyetje që kërkojnë përgjigje. Janë pyetje që burojnë nga dhimbja, por edhe nga bindja se çdo jetë njerëzore meriton drejtësi dhe çdo familje e viktimave meriton ta dijë të vërtetën.
Babë Isuf, më fal që deri më sot nuk arrita ta përmbush atë që e konsideroja detyrimin tim ndaj teje. Më fal që nuk arrita t’i nxjerr në dritë të gjitha rrethanat, shkaqet dhe përgjegjësitë për vdekjen tënde dhe të 115 udhëtarëve të tjerë.
Nuk është se jam dorëzuar, as se kam harruar. Përkundrazi, sa më shumë kalojnë vitet, aq më shumë e ndiej peshën e kësaj padrejtësie dhe nevojën për përgjigje.
Ndoshta nuk arrita ta zbardh të vërtetën, por nuk do të thotë se ajo nuk ekziston. Ndoshta koha kaloi, por kujtimi për ju dhe kërkesa për drejtësi nuk kanë afat skadimi.
Më fal, babë i dashur Isuf!
Do të të kujtoj përherë me mall, dashuri dhe krenari. Do të mbetesh përgjithmonë në zemrën time, ndërsa pyetjet për tragjedinë që të mori jetën do të vazhdojnë të kërkojnë përgjigje.
U prehsh në paqe, babai im i dashur!
Lavdi kujtimit tënd dhe kujtimit të të gjithë 116 viktimave të tragjedisë ajrore të Ohrit.
Drejtësia mund të vonojë, por e vërteta nuk duhet të harrohet!

